Over mij

Hoi,

Leuk dat je er bent, het zou gezellig zijn om samen iets te drinken, maar dat gaat nu eenmaal niet. Je kunt zomaar overal vandaan komen. Van een dorp uit Nederland, een stad uit Canada of uit, weet ik waar uit de wereld.

Mijn verhaal in het kort:

DSC_0262

Geboren in ’77, moeder, home-maker, blogger, regelnicht van een reizend gezin. Ik probeer het stuur recht te houden op een soms nogal hobbelige weg.

Getrouwd met: Jelle Huisman.

img_0444

Jelle houdt er wel van om dingen weer net even anders te belichten. En hoe hou je je huwelijk fris? Ach, dat is weer een heel ander verhaal, maar elke dag een bakje koffie voor manlief zetten en het samen opdrinken,  helpt absoluut.

img_0025

We hebben op twee continenten gewoond: Amerika en Europa. En in drie landen: Nederland, Engeland en Canada. Op het moment wonen we in Kroatië.

We hebben vier kinderen gekregen: Marijke geboren in 2002(rechts) and Judith geboren in 2003(links)img_0135-2

Dit is Femke, geboren in 2005

Tenslotte: dit jongetje kwam in 2011. Laurens. Geboren in Toronto, waar hij erg trots op is.

20160826_130918.jpg

 

Het lange verhaal:

Je vraagt: Hoe komt dat toch? Hoe krijg je nu toch mensen uit meer dan 50 landen op je blog? Wat heb je ervoor gedaan? Niets. Ik was alleen mezelf en dat hoop ik altijd te mogen blijven. Onderweg hebben we veel mooie mensen ontmoet en wellicht ben jij er een van.

Ik zou graag even wat drinken voor je inschenken terwijl ik dit verhaal vertel.

Zet nu gerust maar zelf een bakje en schuif op een rustig moment even hier aan.

En laat maar weten wat je denkt. Zoals je weet houd ik van het gesprek.

Laat mij maar niet alleen aan het woord.

Ik ben benieuwd hoe het met jou gaat.

Ik zou zo graag- al is het maar een klein beetje- in contact blijven.

Daarom begon ik deze blog. Het reisverslag van mijn leven en dan zomaar een snapshot eruit. Want het begint in 2013, het jaar dat ik al 35 jaar onderweg was. Geboren als vijfde in een rij van tien kinderen, in een rijtjeshuis in Veenendaal.

2001, Houten, Nederland

In juni 2001 trouwde ik met Jelle. Dat was best wel stoer van hem, want er zijn weinig dingen die we gemeenschappelijk hebben in karakter, behalve onze passie en de manier waarop we in het leven staan: Basic, back to the roots, alles wat de stormen van de eeuwen hebben doorstaan en nog steeds onder je aandacht verschijnt is de moeite waard om aandacht te geven. Van boeken, muziek tot gebouwen, tot cultuur en Bijbel. En uiteraard: wijn en kaas. Hoe ouder, hoe beter. (dat vind Jelle tenminste. Ik hou van jong, fris en fruitig.)

We begonnen onze reis samen in Houten, in een stukje van een monumentale boerderij, die helaas opgeknapt werd, nadat wij wegwaren. Aan de mooie Oudwulfseweg, de doorgaande fietsroute van Houten naar Utrecht. Het huisje met een boilertje van tien liter kokend water, wat in twee minuten door je douchehokje heensuisde, waardoor de een ’s morgens kon douchen en de ander ‘savonds, nadat het water weer opgewarmd was, de volgende dag kreeg mijn lange haar een beurtje…ah, wat een romantische start van een mooie reis. Marijke diende zich al vlug aan, en toen Judith kwam was er alleen nog plek voor een stapelledikantje en dat vonden we toch wat sneu. Toen verhuisden we naar:

2002-2007 Veenendaal, Nederland

Panhuis 8, Judith en Femke zagen daar beiden het levenslicht in hartje Veenendaal. Een paar kilometer van mijn ouderlijk huis.

2007-2010 Horsley’s Green, Engeland

Tussen Londen en Oxford, op het aloude Wycliffecentrum in ‘the chiltrens hills’” waar onze liefde voor Engeland werd verdiept, waar onze kinderen een prachtig engels accent aanleerden en we zovelen van jullie, mijn blogvolgers hebben leren kennen. Waar onze kinderen op de MaryTowerton school leerde om niet met je vinger te wijzen en geen directe vragen te stellen, maar om ergens netjes omheen te praten. Waar je niet vroeg: Mag ik even plassen? Maar: please, may I use the bathroom, en zelfs dat was eigenlijk niet netjes. Mijn eerste echte mooie praktische driejaar durende taal- en cultuurstudie, met een vleug wereld die dagelijks over het Wycliffecentrum heen waaide, doordat er altijd minstens twintig verschillende nationaliteiten rondliepen en regelmatig meer. Hoogtepunt was volleyballen met taalgrappen. Best ever!

2010-2012 Toronto, Canada

De bruisende miljoenenstad Toronto, met hoge wolkenkrabbers. Waar onze Laurens ter wereld kwam in North York hospital. Onze genereuze -altijd klaarstaande- buurvrouw Nancy schoot de bevalling voor die cash werd betaald op de benedenverdieping omdat onze rekening niet Canadees was. Een goede buur is meer waard dan een verre vriend.

2012-2015 Randwijk, Nederland

Het knusse, oer Nederlandse dorp aan de Rijn, met dijk en uiterwaarden, met schapen, koeien en paarden in de straat als je naar school fietst. Met de koe die Marijke heet en de geit die Juultje als naam draagt. Als je de achterdeur van de slaapkamer opengooit zie je zowat de horizon in de verte, was het niet dat er wat fruitbomen voor staan. Met hardwerkende Betuwenaren, met een dorp zonder winkels, maar met een School met de Bijbel en dat naast de kerk. Het hart van het dorp. Ach ja, wat moet je ook met winkels als er meer pruimen, appels en noten op straat liggen dan je op kunt eten.

Een dorp waar we even mochten zijn om opgefrist en vernederlandst weer door te trekken onderweg naar Kroatie, waar we inmiddels goed en wel wonen sinds het najaar van 2015.

Een voor ons nieuwe stad, een oud continent, een brug tussen de oude en de nieuwe wereld. Een land vrij vers in de Europese Unie. (2013) Een gebied waar veel Roma wonen.

Misschien vraag je je af, waarom zou je in Osijek wonen? Nou, dat kun je hier lezen!

Het ga je goed, thuis of onderweg!

En tot we elkaar weerzien: Moge God u vasthouden in de palm van Zijn hand

 

Advertenties