Doktersbezoek (2)

Oh, en als ik de eerste dag dacht dat het met één doktersbezoek gedaan was, dan zat ik er dus weer helemaal naast. Ik moest gisteren nog even terugkomen om de rekening te betalen, gewoon cash bij de multitaskende assistente. En net als de eerste keer, mocht ik een half uur aan een inhalatiesysteem.

Dat gaat zo: Je bent doorgedrongen tot de doktersassistente kamer. Je hebt je doktersbezoek achter de rug en nu is het aan de assistente. Zij doet werkelijk tien dingen tegelijk. De telefoon rinkelt irritant, er klopt iemand ongeduldig op de deur, er zit al iemand rechts van haar op een stoel, iemand dus bij de dokter (potentieeel, wat al niet) er loopt nog iemand rond en ik zit -met Femke- dochterlief op een stoel. Ik wordt aangesloten. Zonder informatie. Weet niet wat er geinhaleerd wordt, maar: who cares. Het zal vast zijn om mijn longvermogen weer op peil te krijgen. Ik geef me er aan over. Ondertussen wordt rechts van mij een superklein kamerschermpje geplaatst waar zowel Femke die twee meter bij me vandaan zit, als ik langs kunnen gluren om te kijken wat voor medische behandeling de dertiger krijgt. Natuurlijk gluren we bijna niet, maar weten toch dat hij kwam om zijn oren uit te laten spuiten. De telefoon rinkelt weer, opnieuw klopt iemand aan de deur. Mijn hoofd tolt van het inhaleren, en alles wat er in zoń ruimte van vier bij vier gebeurt.

Opeens bedenk ik me dat dit misschien wel iets is wat nog een aantal dagen door kan gaan. Tja, waarom was ik er niet eerder opgekomen. Ik vraag: ¨Zvaki dan?”  “Da!” is het antwoord en ik weet dat ik  voor de rest van de week, overgeleverd ben aan een stukje cultuurobservatie in de dokterskamer.

De dokterskamer is een hoogst boeiende plek om te zijn. Je krijgt een dwarsdoorsnede van de samenleving. Rijk, arm, oud, jong, man, vrouw, Roma, niet roma. Worden op andere plekken de verschillen benadrukt of zelfs uitvergroot. Hier komt iedereen langs met een vraag om herstel van -wat dan ook- van iets kleins tot iets ingrijpends. Je bent om te beginnen al in een kwetsbare positie vanwege -iets- wat er mis is en hoe en of het verholpen kan worden. En vandaag ben ik me dat maar weer eens al te bewust, al is wat ik mankeer nog maar een relatieve kleinigheid.

Maar goed. Ik mag naar huis. Vidimo se sutra! Tot morgen! wordt er geroepen. We lopen een half uurtje door de stromende regen naar huis. Het is wel aardig als je ergens afgezet wordt, maar de terugreis is dan voor de benenwagen. Ach ja.

Morgen: deel drie: Gaat dat eigenlijk wel zo goed met dat inhaleren? Is de dosis correct? En wat zijn de gevolgen?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s