Doktersbezoek (1)

Een potige zuster nam de huilende Laurens uit mijn armen. (Hij had flink pijn en een grote jaap in zijn mond, twee tandjes scheef en veel, heel veel bloed.) Ze had een deken vast en wikkelde Laurens daarin zodat hij geen vin meer kon veroeren. Met zijn rug naar de operatietafel toe werd hij daar neergelegd. De potige zuster stond met haar grote lijf half over hem heen, klaar om Laurens in de houtgreep te leggen. Maar hij liet alles gedragen over zich heen komen, deed zijn mondje open, waar, zonder verdoving met naald en draad de boel weer aan elkaar werd geregen. (bah, wat is die naald groot en dat draad dik.)

We zijn er heel goed in geworden om de huisarts te ontlopen. Hij heeft er geen ontmoedigingsbeleid voor nodig gehad. We wonen hier nu anderhalf jaar en hebben gelukkig nog maar twee ervaringen met het medische systeem. De eerste was zes weken na onze verhuizing, net een paar dagen voor kerst viel Laurens heel akelig op zijn mondje en moesten we hals over kop naar de eerste hulp. -waar dat dan ook was- We konden nog geen tien woorden Kroatisch en onze buurvrouw hielp ons overal doorheen. Je rent van het ene gebouw naar het andere. Voor je gevoel wordt je van het kastje naar de muur verwezen, maar uiteindelijk werd Laurens met voorrang geholpen, zoals ik dat beschreef.

Hij kreeg wel wat complimenten maar het gebrek aan angst komt vast door zijn positieve Nederlandse ervaringen met de tandarts die de tijd neemt, dingen uitlegt en een ontspannen sfeer creeërt. Toen we een week later voor controle moesten, keek Laurens erg teleurgesteld toen hij binnen een minuut weer buiten was. Na een vluchtige blik in zijn bekkie, mocht hij weer gaan. “Ik wil weer op de tafel!” riep hij uit en de chocola als troostprijs was ook niet verkeerd. Al met al, geen slechte ervaring. We stonden nog nergens in een systeem en we hebben nooit een rekening gekregen van die lieve Kroaten.

img_0083

Vandaag was dat anders. Ik heb opnieuw last van mijn longen en trok de stoute schoenen aan. Na drie dokterspraktijken,  zes onhandige conversaties met soms welwillende en soms ook erg niet welwillende assistenten, zat ik eindelijk op de plek waar ik wezen wilde: naast de dokter en ze sprak nog vloeiend engels ook. (Tussendoor kregen Femke en ik zelfs een lift van iemand die ook bij één van de dokters zat en positief reageerde op mijn vraag aan alle wachtenden of er ook iemand engels sprak.)
Vier uur later was ik thuis. Opeens wist ik weer heel goed waarom wij zoń ontwijkingsgedrag hebben met dit onderdeel van het leven hier. Dit soort gratis taal en cultuurstudies kosten een bonk energie en waarom je die nu juist moet gebruiken op de dagen dat het daar toch al niet van overloopt?

Maar goed, ik ben blij met het resultaat: Een half uur inhaleren op de dokterspraktijk. (hoe doen we dit soort dingen in Nederland?) een kuurtje, een week rust, een pufje voor het slapen gaan en een kruidenthee. “En waar kan ik die thee dan kopen?” vroeg ik. Oh, zei de dokter, (een jonge meid van rond de 25) “gewoon op de markt bij de oudere vrouwen die tomatensaus verkopen. Die hebben die kruiden in hun tuintje staan.” En ze krabbelde het woord:” Sljezov Caj” op een briefje. Zeg nou zelf. Dat is toch een hoogst schattig advies, wat je in een Nederlandse huisartsenpraktijk wellicht minder snel zult horen. Voldaan nip ik aan mijn kruidenthee. Het was zeker vermoeiend, maar ook bijzonder boeiend.

Morgen: -doktersbezoek, deel 2-

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s