Als de adelaar veertig wordt, -een verhaal-

Als de adelaar rond de veertig is, moet het een moeilijke keus maken. Dood gaan, of door een langzaam, pijnlijk proces van verandering gaan, in een eenzame plaats. Als de adelaar die keus maakt, -met moed- krijgt hij een nieuwe bek, nieuwe veren en kan nog dertig jaar verder leven. Maar het is een heel pijnlijk proces.

https://www.youtube.com/watch?v=QQGHNr5fEeU

Nou, ik ben geen adelaar en ik hoef ook niet door een langzaam pijnlijk proces te gaan op een eenzame plaats. maar ik ben van de week veertig geworden en terwijl ik nadacht over de keuze die de adelaar heeft te maken, realizeerde ik me dat velen van ons een verhaal hebben over deze drie dingen: Keuzes, moed en pijn.

We zijn allemaal geroepen om onze eigen keuzes te maken. Niemand anders kan het voor ons doen. We kunnen kiezen om het moeilijke zoveel mogelijk te vermijden, maar dan nog  kan pijn en verwarring via een andere hoek zomaar binnenkomen. We moeten onze eigen weg bewandelen en onze eigen keuzes daarin maken.

Er is een bepaalde periode in mijn leven geweest dat dit gedeelte van Jesaja 40 me bijzonder bemoedigde. Ik ging door een periode van diepe pijn en het loslaten van iets wat me heel dierbaar was geworden. En misschien herken je het wel, is het niets wat we op een bepaalde manier allemaal door moeten maken. Een ieder op zijn eigen manier. Een heel pijnlijke plek. Pijn om verlies van een geliefde, een ernstige ziekte, diepe teleurstelling, verwarring, transitie, eenzaamheid of alles tegelijkertijd. Wie heeft er een volledig zorgeloos leven? Het moeilijkste hierin kan dan nog wel zijn, als God ook nog eens heel ver weg lijkt te zijn.

Jes. 40 : 27- 31

Waarom zegt u dan, Jakob en spreekt u, o Israël: Mijn weg is voor de Heere verborgen,
en mijn recht gaat aan mijn God voorbij? Weet u het niet? Hebt u het niet gehoord? De eeuwige God, de Heere, de Schepper van de einden der aarde, wordt niet moe en niet afgemat. Er is geen doorgronding van zijn inzicht. 
Hij geeft de vermoeide kracht en Hij vermeerdert de sterkte van wie geen krachten heeft. Jongeren zullen moe en afgemat worden, jonge mannen zullen zeker struikelen; maar wie de Heere verwachten, zullen hun kracht vernieuwen, zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden, zij zullen lopen en niet afgemat worden, zij zullen lopen en niet moe worden. 

Ik hoop dat je ook de schoonheid en opluchting herkent. Het kan lang duren, maar de momenten van overgave en vrede en geluk zijn een prachtige plek om te zijn.

Ikzelf zit nu in een seizoen waarin ik me diep gezegend voel voor alles wat we hebben gekregen. De plek hier, met onze kinderen, een huis, gezondheid, fijne collega’s en lieve mensen om ons heen. Maar ook wij kennen onze strijd, misschien niet zo zichtbaar aan de oppervlakte, maar het is er, en juist dit vormt ons ook in vertrouwen en afhankelijkheid van God.

gezinsfoto

In elk geval dank ik vandaag graag voor alle liefde en lieve mensen om ons heen.  Ik dank voor het leven, ik dank voor schoonheid, ik dank voor hoop in uitzichtloosheid.

Maar nu even terug naar die adelaar. Na dat pijnlijke proces in de eenzaamheid, pakte hij zichzelf weer bij elkaar, sloeg zijn vleugels uit en zong wellicht een loflied. Ik koos deze uit:

Nun lob’mein Seel den Herren. Here it is in its original German: https://www.youtube.com/watch?v=HzjMOozF25k

20170406_134418_picmonkeyed

Ik wil deze post graag afsluiten met een foto van mijn moeder en mij. Het is goed om haar te noemen. Zij is tenslotte degene geweest die er hard voor heeft gewerkt om me op de wereld te zetten. Ik wilde wel dat je haar kende. En misschien ken je haar ook! Ze is een bijzondere vrouw, liefdevol en zorgzaam, ze corrigeert en stuurt bij, maar bovenalles heeft ze ons leren bidden. Tenslotte moest zij ons als kinderen The Push geven. En ook zij had daar moed voor nodig.

Dank je wel, ik voel me zo gezegend door jullie liefde en belangstelling.

Janneke

Advertenties

Een gedachte over “Als de adelaar veertig wordt, -een verhaal-

  1. Mooie tekst en foto van jullie gezin! Hoop dat het jullie allemaal goed gaat! Veel liefs voor jullie kinderen!
    Groeten Els,Annalise,Sacha en Bart uit Randwijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s